خاکستر
حاصل عشق مرا باد ببرد
گر چه من مست وصالش بودم
او دل و عقل و حواسم را برد
او تمامآ مرا تنها بگذاشت
با همه عاشقیاش ما را کاشت
غافل از آنکه دمی سایه مرگ
از ره دور هوایم را داشت
صد غزل گفتمو هرگز نشنید
صد قدم رفتمو او هیچ ندید
گر چه زد غرور من را بشکست
گر چه راه باز گشتم را بست
باز وقتی که عقب گرد زدم
او مرا مثل گل از شاخه شکست
خدایا خودت به عاشقا کمک کن
که اشکامو روی گونم
با اون دستای پر مهرش کنه پاکو بگه جونم
بگه جونم نکن گریه منم اینجام
بذار دستاتو تو دستام
تو احساس منو می خوای منم ای گل تو را میخوام
خدایا خودت به عاشقا کمک کن
دیشب چقدر یخ زده بودم بدون تو
یک جنگل آفت زده بودم بدون تو
دیشب که بانگ صاعقه آرام گوش برد
دیشب که باد روح مرا روی دوش برد
دیشب چقدر محو تب معجزه ات شدم
مجنون رنگ پیرهن نیلی ات شدم
یک مرد دست خونی وخیس مرا کشید
رویت سیاه ماندی و گیس مرا کشید
تو ماندی و دل مرا همه ی شب کتک زدند
تو ماندی و به صورت آئینه چک زدند
گفتم خدا به خیر کند یا امام توس
گفتی برای دفعه ی آخر مرا ببوس
یکدفعه بند های صدایم شکفته شد
با تازیانه خاطره هایم شکفته شد
باران لباس های مرا خیس کرده بود
کاش مادر دوباره موی مرا گیس کرده بود
این هفته ها که جنبه ندارند بدون تو
تقویم ها که شنبه ندارند بدون تو
حالا که زیر بار غمت آب می شوم
هر نیمه شب مزاحم این خواب می شوم
امشب بیا به خاطر یک مشت حرف سرد
ایمان نیاوریم به آغاز فصل سرد
رفتی تو از کنار من بی هیچ علامتی
من میزبان عشق تو بوده ام ناسلامتی
تا نگاه می کنی وقت وقت رفتن است پیش از آنکه با خبر شوی لحظه عظیمت تو نا گزیر می شود آه ای دریغ و حسرت همیشگی ناگهان چه زود دیر می شود.
